Czy adwokatowi przysługuje zwrot wynagrodzenia, gdy ponownie walczy ze Skarbem Państwa

&lt![CDATA[

Adwokat działał przed sądem administracyjnym z urzędu. Reprezentował mężczyznę w sprawie o zabezpieczenie na majątku przybliżonej kwoty zobowiązania w VAT. Przy okazji wygranej sprawy, zażądał od sądu przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Referendarz jednak odmówił, a pełnomocnik wniósł sprzeciw. Zawarł w nim wniosek o treści: „zasądzenie od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokata kosztów nieopłaconej pomocy prawnej poczynionej z urzędu, powiększonej o należny podatek VAT za postępowanie zainicjowane wniesieniem niniejszego sprzeciwu – albowiem nie zostały one uiszczone przez skarżącego ani w całości, ani w części.”

Sąd 28 sierpnia 2018 r. ponownie odmówił. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności pełnomocników w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Ponadto ustanowienie adwokata, czy radcy prawnego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa w sądzie.

Zatem wynagrodzenie związane z reprezentacją przed organem należne jest wyłącznie za czynności dokonywane na podstawie i w ramach tego pełnomocnictwa.

Sąd dodał, że działanie przez pełnomocnika nie oznacza, iż pojawia się nowa strona postępowania. Pełnomocnik występuje jedynie w imieniu strony i ze skutkiem dla niej. Zatem wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie jedynie za te czynności, których dokonał w imieniu swojego mocodawcy.

WSA był zdania, że postanowienie dotyczące wynagrodzenia za zastępstwo prawne, wykonane na zasadzie prawa pomocy skierowane jest do pełnomocnika, a nie do skarżącego. Nie jest to orzeczenie dotyczące zwrotu kosztów postępowania, zatem jego skutki nie odnoszą się do strony. Pełnomocnik wnoszący środek odwoławczy od postanowienia w przedmiocie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy działa w imieniu własnym, a nie w imieniu skarżącego, którego reprezentuje. Czynność ta nie jest wykonana w ramach pełnomocnictwa i nie należy się za nią wynagrodzenie.

Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. I SA/Go 30/16

]]
Więcej informacji

Prawo budowlane w Polsce

Prawo budowlane – najważniejsza polska ustawa z zakresu projektowania, budowy, nadzoru, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasad działania organów administracji publicznej w tym zakresie.

Ustawa reguluje także sprawy związane z:

  • ochroną środowiska podczas działań związanych z wykonywaniem rozbiórek, wznoszenia nowych obiektów i ich utrzymania
  • miejscem realizacji inwestycji i sposobem uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, a także określeniem rodzajów robót budowlanych i budów niewymagających pozwolenia na budowę
  • oddawania obiektów budowlanych do użytkowania
  • prowadzeniem działalności zawodowej osób związanych z budownictwem (uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, tzw. uprawnienia budowlane) i ich odpowiedzialnością karną i zawodową
  • prawami i obowiązkami uczestników procesu budowlanego
  • postępowaniem w wypadku katastrofy budowlanej.

Pierwszy akt prawny, w którym można dopatrywać się odpowiednika obecnej ustawy Prawo budowlane, powstał 16 lutego 1928 roku. Było to rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o „prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli”. Przepis ten był bardzo obszerny, liczył aż 422 artykuły i jako rozporządzenie wydany został z mocą ustawy (wg przedwojennych uregulowań prawnych zawierał artykuły). Tak duża liczba umieszczonych w nim artykułów absolutnie nie oznacza jednak, że był on bardziej złożony i skomplikowany od obecnych przepisów. Jego objętość wynikała wyłącznie z prostego faktu, że obszar kodyfikacji w nim zawartej był bez porównania szerszy niż w obecnej ustawie Prawo budowlane. Oprócz dzisiejszych kwestii wchodzących w sferę zainteresowania Prawa budowlanego znalazły w nim miejsce liczne zagadnienia z zakresu dzisiejszej ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ochrony przeciwpożarowej, prawa cywilnego, ustawy o drogach publicznych, prawa lokalowego czy wreszcie dzisiejszych przepisów techniczno -budowlanych dla części obiektów budowlanych.

Ostatni przedwojenny tekst jednolity rozporządzenia z 1928 roku ukazał się w Dzienniku Ustaw nr 34 z 17 kwietnia 1939 roku pod pozycją 216.

Dowodem uniwersalności przedwojennego prawa budowlanego może być fakt, że zostało ono zastąpione przez nowe przepisy dopiero po ponad 33 latach, 13 sierpnia 1961 roku, kiedy to jego miejsce zajęła ustawa Prawo budowlane z 31 stycznia 1961 roku, opublikowana w Dzienniku Ustaw nr 7 z 1961 roku pod pozycją 46.

Ówczesna, pierwsza polska powojenna ustawa budowlana, była już znacznie odchudzona, liczyła zaledwie 96 artykułów i przetrwała jako akt obowiązującego prawa przez kolejnych blisko 14 lat, aż do l marca 1975 roku. O jej precyzji i jednoznaczności oraz adekwatności w opisie procesu budowlanego rzeczywistości lat 60-tych może świadczyć fakt, że w okresie wspomnianych 14 lat dokonano zaledwie dwóch niewielkich nowelizacji jej pierwotnego tekstu.

Od l marca 1975 roku weszła wżycie kolejna, nowa ustawa Prawo budowlane. Jej wprowadzenie związane było z przeżywanym w tym okresie znacznym ożywieniem gospodarczym, związanym z chwytliwym hasłem „budowy drugiej Polski”, w sposób szczególnie duży przekładającym się na skalę rozpoczynanych i prowadzonych wówczas inwestycji budowlanych.

Ustawa ta zawierała tylko 71 artykułów, a ważniejsze zmiany to likwidacja funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego (na całe 6 lat, aż do roku 1981, kiedy to w jednej z kolejnych nowelizacji inspektor nadzoru wrócił do tekstu ustawy), zniesienie wymogu zdawania egzaminu przy nabywaniu uprawnień budowlanych, zwanych wówczas „stwierdzeniem posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie”, itd.

Transformacja ustrojowa początku lat 90-tych wymusiła rozpoczęcie prac nad całkiem nowym prawem budowlanym. Liczne rządowe, resortowe i środowiskowe projekty nowej budowlanej ustawy zasadniczej zostały scalone w 1993 roku w jeden rządowy projekt nowej ustawy i ostatecznie w dniu 7 lipca 1994 roku Sejm przyjął nową ustawę Prawo budowlane, z datą jej wejścia w życie określoną na l stycznia 1995 roku.

Formalnie obowiązuje ona do dnia dzisiejszego, z tym, że ilość nowelizacji, jakim podlegał jej tekst w ciągu 17 lat od momentu wprowadzenia powoduje, że już tylko w bardzo małym stopniu obecne jej zapisy przypominają te, z którymi mieliśmy do czynienia na początku roku 1995.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *