Egzamin na prawo jazdy. Koniec z bardzo trudnymi manewrami lub obecnie niemożliwymi do wykonania

&lt![CDATA[

Projektowane przepisy m.in. korygują kryteria oceny zadań egzaminacyjnych przez likwidację konieczności wykonania manewrów obecnie niemożliwych lub bardzo trudnych do wykonania. Wprowadzono też rozwiązanie polegające na zakazie przeprowadzania przez egzaminatora więcej niż 9 części praktycznych egzaminów w ciągu dnia i pracy więcej niż 8 godzin dziennie w charakterze egzaminatora. To z kolei ma pozwolić egzaminatorom na przeprowadzanie egzaminów bez nacisków na zwiększenie zdawalności czy wydajności, dając tym samym czas na spokojne i obiektywne przeprowadzanie egzaminów dla każdej osoby egzaminowanej.

Według legislatorów, WORD-y obecnie finansują się same i dlatego ilość przeprowadzanych egzaminów jest bardzo istotna. W związku z tym obserwowane są od dłuższego czasu negatywne zachowania WORD-ów, które związane są z dążeniem do maksymalizowania zysków finansowych z przeprowadzonych egzaminów.

W pracy zatrudnionych egzaminatorów często obserwuje się wywieranie na egzaminatorach różnego rodzaju presji w kierunku osiągnięcia wyższej zdawalności i określonej wysokiej wydajności (np. przeprowadzenie 14 egzaminów praktycznych w ciągu 8 godzin). Działania takie są wysoce nieakceptowalne społecznie ze względu na brak transparentności procesu egzaminowania. Mają one jednocześnie wpływ na jakość przeprowadzanego egzaminu, a także wiążą się z przyzwoleniem na nierealizowanie niektórych zadań egzaminacyjnych lub ich pobieżne realizowanie.

MI twierdzi, że do tej pory nie uwzględniono też potrzeb młodych osób niepełnosprawnych (pomiędzy 14, a 16 rokiem życia), które mogłyby już w wieku 14 lat poruszać się 4 kołowcami lekkimi, ale nie mogą uzyskać prawa jazdy kategorii AM.

W projektowanych przepisach dopuszcza się przeprowadzanie egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii AM przy wykorzystaniu czterokołowca lekkiego, do kierowania którym, oprócz motoroweru, uprawnia prawo jazdy kategorii AM.

Ze względu na specyfikę pojazdu (czterokołowiec, a nie pojazd jednośladowy) dostosowane zostały także zasady przeprowadzania części praktycznej egzaminu państwowego w taki sposób, aby osoba zdająca na czterokołowcu lekkim wykonywała takie zadania egzaminacyjne jak w przypadku egzaminu praktycznego w zakresie prawa jazdy kategorii B1, który jest przeprowadzany na większym czterokołowcu. Zachowane zostały zasady pozwalające na przeprowadzenie egzaminu w zakresie prawa jazdy kategorii AM poza siedzibą WORD oraz na trasie wybranej przez egzaminatora. Pozostawiono także egzaminatorowi do wyboru zadania egzaminacyjne.

W związku z uwagami marszałków województw oraz stowarzyszenia egzaminatorów zaproponowano również wprowadzenie wyższych wymagań dla egzaminatorów nadzorujących poprzez wprowadzenie obowiązku posiadania uprawnień do egzaminowania w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy. Podstawą zmiany jest wskazanie, że osoby te nadzorują wszystkie rodzaje egzaminów a więc powinny mieć praktykę i doświadczenie w ich przeprowadzaniu.

Poza tym wskazano na potrzebę wprowadzenia nowych dokumentów stwierdzających tożsamość na podstawie których egzaminator może sprawdzić tożsamość osoby egzaminowanej. W związku ze zmianami zasad egzaminowania dostosowano także zasady i kryteria przeprowadzania egzaminu dla kandydatów na egzaminatorów.

Obecnie MI czeka na opinie i uwagi do projektu.

]]
Więcej informacji

Prawo budowlane w Polsce

Prawo budowlane – najważniejsza polska ustawa z zakresu projektowania, budowy, nadzoru, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasad działania organów administracji publicznej w tym zakresie.

Ustawa reguluje także sprawy związane z:

  • ochroną środowiska podczas działań związanych z wykonywaniem rozbiórek, wznoszenia nowych obiektów i ich utrzymania
  • miejscem realizacji inwestycji i sposobem uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, a także określeniem rodzajów robót budowlanych i budów niewymagających pozwolenia na budowę
  • oddawania obiektów budowlanych do użytkowania
  • prowadzeniem działalności zawodowej osób związanych z budownictwem (uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, tzw. uprawnienia budowlane) i ich odpowiedzialnością karną i zawodową
  • prawami i obowiązkami uczestników procesu budowlanego
  • postępowaniem w wypadku katastrofy budowlanej.

Pierwszy akt prawny, w którym można dopatrywać się odpowiednika obecnej ustawy Prawo budowlane, powstał 16 lutego 1928 roku. Było to rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o „prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli”. Przepis ten był bardzo obszerny, liczył aż 422 artykuły i jako rozporządzenie wydany został z mocą ustawy (wg przedwojennych uregulowań prawnych zawierał artykuły). Tak duża liczba umieszczonych w nim artykułów absolutnie nie oznacza jednak, że był on bardziej złożony i skomplikowany od obecnych przepisów. Jego objętość wynikała wyłącznie z prostego faktu, że obszar kodyfikacji w nim zawartej był bez porównania szerszy niż w obecnej ustawie Prawo budowlane. Oprócz dzisiejszych kwestii wchodzących w sferę zainteresowania Prawa budowlanego znalazły w nim miejsce liczne zagadnienia z zakresu dzisiejszej ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ochrony przeciwpożarowej, prawa cywilnego, ustawy o drogach publicznych, prawa lokalowego czy wreszcie dzisiejszych przepisów techniczno -budowlanych dla części obiektów budowlanych.

Ostatni przedwojenny tekst jednolity rozporządzenia z 1928 roku ukazał się w Dzienniku Ustaw nr 34 z 17 kwietnia 1939 roku pod pozycją 216.

Dowodem uniwersalności przedwojennego prawa budowlanego może być fakt, że zostało ono zastąpione przez nowe przepisy dopiero po ponad 33 latach, 13 sierpnia 1961 roku, kiedy to jego miejsce zajęła ustawa Prawo budowlane z 31 stycznia 1961 roku, opublikowana w Dzienniku Ustaw nr 7 z 1961 roku pod pozycją 46.

Ówczesna, pierwsza polska powojenna ustawa budowlana, była już znacznie odchudzona, liczyła zaledwie 96 artykułów i przetrwała jako akt obowiązującego prawa przez kolejnych blisko 14 lat, aż do l marca 1975 roku. O jej precyzji i jednoznaczności oraz adekwatności w opisie procesu budowlanego rzeczywistości lat 60-tych może świadczyć fakt, że w okresie wspomnianych 14 lat dokonano zaledwie dwóch niewielkich nowelizacji jej pierwotnego tekstu.

Od l marca 1975 roku weszła wżycie kolejna, nowa ustawa Prawo budowlane. Jej wprowadzenie związane było z przeżywanym w tym okresie znacznym ożywieniem gospodarczym, związanym z chwytliwym hasłem „budowy drugiej Polski”, w sposób szczególnie duży przekładającym się na skalę rozpoczynanych i prowadzonych wówczas inwestycji budowlanych.

Ustawa ta zawierała tylko 71 artykułów, a ważniejsze zmiany to likwidacja funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego (na całe 6 lat, aż do roku 1981, kiedy to w jednej z kolejnych nowelizacji inspektor nadzoru wrócił do tekstu ustawy), zniesienie wymogu zdawania egzaminu przy nabywaniu uprawnień budowlanych, zwanych wówczas „stwierdzeniem posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie”, itd.

Transformacja ustrojowa początku lat 90-tych wymusiła rozpoczęcie prac nad całkiem nowym prawem budowlanym. Liczne rządowe, resortowe i środowiskowe projekty nowej budowlanej ustawy zasadniczej zostały scalone w 1993 roku w jeden rządowy projekt nowej ustawy i ostatecznie w dniu 7 lipca 1994 roku Sejm przyjął nową ustawę Prawo budowlane, z datą jej wejścia w życie określoną na l stycznia 1995 roku.

Formalnie obowiązuje ona do dnia dzisiejszego, z tym, że ilość nowelizacji, jakim podlegał jej tekst w ciągu 17 lat od momentu wprowadzenia powoduje, że już tylko w bardzo małym stopniu obecne jej zapisy przypominają te, z którymi mieliśmy do czynienia na początku roku 1995.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *