Emeryci za kratkami też mają swoje potrzeby

&lt![CDATA[

Wynika tak z opinii Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, którą
organizacja złożyła przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w
sprawie ze skargi Aliny D. przeciwko Polsce.

80-letnia kobieta była przez niemal dwa lata tymczasowo aresztowana. Trafiła za kratki w związku z aferą reprywatyzacyjną; jest matką jednego z głównych jej bohaterów, Jakuba R. Śledczy uważają, że kobieta uczestniczyła w nielegalnym procederze. Sęk w tym, że dyskusyjne było trzymanie jej w areszcie. – Obawa, że 79-letnia schorowana kobieta po wyjściu na wolność może zniweczyć trwające od kilku lat śledztwo specjalnej grupy prokuratorskiej, nie broni się żadnymi logicznymi argumentami – tłumaczył niemal roku temu jej pełnomocnik. Kobieta postanowiła poskarżyć się na państwo polskie do ETPC.

HFPC, która złożyła opinię przyjaciela sądu, uznała, że to doskonała okazja, by pokazać szerzej kłopot z obecnością osób starszych w jednostkach penitencjarnych. Na koniec czerwca 2019 r. znajdowało się w nich 3295 osób powyżej 61. roku życia. Liczby rosną lawinowo – jeszcze w grudniu 2018 r. emerytów w zakładach karnych i aresztach było o 361 mniej. A w 2008 r. o ponad 1700 mniej.

„Od wielu lat do Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka wpływają skargi na niedostosowanie warunków penitencjarnych do podstawowych potrzeb osób starszych. W listach szczególnie podkreślana jest kwestia nieodpowiedniego leczenia oraz warunków bytowych” – czytamy w opinii organizacji.

Fundacja zaznacza, że odbywanie kary pozbawienia wolności przez osoby starsze lub wykonywanie wobec nich izolacyjnego środka zapobiegawczego musi być rozpatrywane z kilku perspektyw: dostosowania warunków w jednostkach penitencjarnych do pobytu osób starszych, odpowiedniego poziomu opieki medycznej, adekwatnych oddziaływań penitencjarnych, jak również określenia przeciwskazań do odbywania kary i wykonywania środków karnych.

W przypadku tymczasowego aresztowania należy zaś dostosować środek zapobiegawczy do stanu podejrzanego i potrzeb prowadzonego postępowania. Pamiętać bowiem należy, że tymczasowe aresztowanie nie może zastępować kary.

]]
Więcej informacji

Prawo budowlane w Polsce

Prawo budowlane – najważniejsza polska ustawa z zakresu projektowania, budowy, nadzoru, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasad działania organów administracji publicznej w tym zakresie.

Ustawa reguluje także sprawy związane z:

  • ochroną środowiska podczas działań związanych z wykonywaniem rozbiórek, wznoszenia nowych obiektów i ich utrzymania
  • miejscem realizacji inwestycji i sposobem uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, a także określeniem rodzajów robót budowlanych i budów niewymagających pozwolenia na budowę
  • oddawania obiektów budowlanych do użytkowania
  • prowadzeniem działalności zawodowej osób związanych z budownictwem (uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, tzw. uprawnienia budowlane) i ich odpowiedzialnością karną i zawodową
  • prawami i obowiązkami uczestników procesu budowlanego
  • postępowaniem w wypadku katastrofy budowlanej.

Pierwszy akt prawny, w którym można dopatrywać się odpowiednika obecnej ustawy Prawo budowlane, powstał 16 lutego 1928 roku. Było to rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o „prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli”. Przepis ten był bardzo obszerny, liczył aż 422 artykuły i jako rozporządzenie wydany został z mocą ustawy (wg przedwojennych uregulowań prawnych zawierał artykuły). Tak duża liczba umieszczonych w nim artykułów absolutnie nie oznacza jednak, że był on bardziej złożony i skomplikowany od obecnych przepisów. Jego objętość wynikała wyłącznie z prostego faktu, że obszar kodyfikacji w nim zawartej był bez porównania szerszy niż w obecnej ustawie Prawo budowlane. Oprócz dzisiejszych kwestii wchodzących w sferę zainteresowania Prawa budowlanego znalazły w nim miejsce liczne zagadnienia z zakresu dzisiejszej ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ochrony przeciwpożarowej, prawa cywilnego, ustawy o drogach publicznych, prawa lokalowego czy wreszcie dzisiejszych przepisów techniczno -budowlanych dla części obiektów budowlanych.

Ostatni przedwojenny tekst jednolity rozporządzenia z 1928 roku ukazał się w Dzienniku Ustaw nr 34 z 17 kwietnia 1939 roku pod pozycją 216.

Dowodem uniwersalności przedwojennego prawa budowlanego może być fakt, że zostało ono zastąpione przez nowe przepisy dopiero po ponad 33 latach, 13 sierpnia 1961 roku, kiedy to jego miejsce zajęła ustawa Prawo budowlane z 31 stycznia 1961 roku, opublikowana w Dzienniku Ustaw nr 7 z 1961 roku pod pozycją 46.

Ówczesna, pierwsza polska powojenna ustawa budowlana, była już znacznie odchudzona, liczyła zaledwie 96 artykułów i przetrwała jako akt obowiązującego prawa przez kolejnych blisko 14 lat, aż do l marca 1975 roku. O jej precyzji i jednoznaczności oraz adekwatności w opisie procesu budowlanego rzeczywistości lat 60-tych może świadczyć fakt, że w okresie wspomnianych 14 lat dokonano zaledwie dwóch niewielkich nowelizacji jej pierwotnego tekstu.

Od l marca 1975 roku weszła wżycie kolejna, nowa ustawa Prawo budowlane. Jej wprowadzenie związane było z przeżywanym w tym okresie znacznym ożywieniem gospodarczym, związanym z chwytliwym hasłem „budowy drugiej Polski”, w sposób szczególnie duży przekładającym się na skalę rozpoczynanych i prowadzonych wówczas inwestycji budowlanych.

Ustawa ta zawierała tylko 71 artykułów, a ważniejsze zmiany to likwidacja funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego (na całe 6 lat, aż do roku 1981, kiedy to w jednej z kolejnych nowelizacji inspektor nadzoru wrócił do tekstu ustawy), zniesienie wymogu zdawania egzaminu przy nabywaniu uprawnień budowlanych, zwanych wówczas „stwierdzeniem posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie”, itd.

Transformacja ustrojowa początku lat 90-tych wymusiła rozpoczęcie prac nad całkiem nowym prawem budowlanym. Liczne rządowe, resortowe i środowiskowe projekty nowej budowlanej ustawy zasadniczej zostały scalone w 1993 roku w jeden rządowy projekt nowej ustawy i ostatecznie w dniu 7 lipca 1994 roku Sejm przyjął nową ustawę Prawo budowlane, z datą jej wejścia w życie określoną na l stycznia 1995 roku.

Formalnie obowiązuje ona do dnia dzisiejszego, z tym, że ilość nowelizacji, jakim podlegał jej tekst w ciągu 17 lat od momentu wprowadzenia powoduje, że już tylko w bardzo małym stopniu obecne jej zapisy przypominają te, z którymi mieliśmy do czynienia na początku roku 1995.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *