Lokal socjalny. Komu przysługuje prawo do lokalu w przypadku orzekania o eksmisji

&lt![CDATA[

Tytuł prawny do lokalu

Definicja tego pojęcia nie występuje w ustawie o ochronie praw lokatorów. Przyjmuje się jednak w orzecznictwie, że jest o to pisemne lub ustne oświadczenie woli, jednostronne lub w formie umowy stron, albo orzeczenie lub decyzja właściwego sądu lub organu, z którego wynika dla danej osoby możliwość korzystania z lokalu, czy też rozporządzania nim. Najczęściej tytuł prawny do lokalu będzie powstał w wyniku zawarcia umowy najmu.

Przykładowe sytuacje, w których właściciel może wypowiedzieć umowę najmu:

uciążliwy lokator, czyli jeżeli pomimo pisemnego upomnienia używa on lokalu w sposób sprzeczny z umową lub niezgodnie z jego przeznaczeniem lub zaniedbuje swoje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, lub niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców albo wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali,zaległości z zapłatą czynszu za co najmniej 3 pełne okresy płatności. Jednak właściciel musi uprzedzić wcześniej pisemnie o zamiarze wypowiedzenia umowy najmu i wyznaczyć dodatkowy, miesięczny termin do zapłaty zaległych należności,wynajęcie, podnajem lub oddanie do bezpłatnego używania lokalu lub jego części bez pisemnej zgody właściciela.

Wypowiedziano skutecznie umowę najmu, co dalej?W takim przypadku właściciel lokalu może żądać, aby osoba zajmująca takie mieszkanie je opuściła i zabrała wszystkie swoje rzeczy. Jeżeli w dalszym ciągu nie przyniesie to skutku wtedy będzie mógł wystąpić na drogę sądową składając wniosek o eksmisje.

Pozew taki podlega opłacie stałej w wysokości 200,00 zł.

W postępowaniu o opuszczenie i opróżnienie lokalu sąd bada czy osoba ma tytuł prawny do lokalu. Okoliczność zatem, że ktoś spłacił zaległości związane z mieszkaniem nie może prowadzić do oddalenia powództwa. Zapłata czynszu nie przywraca tytułu prawnego do lokalu. W takiej sytuacji można za to wnioskować do właściciela o zawarcie nowej umowy najmu.

Dla kogo lokal socjalny?W przypadku uwzględnienia pozwu sąd w wyroku eksmisyjnym ma obowiązek orzec czy osobie eksmitowanej przysługuje uprawnienie do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Nie trzeba zatem o to samemu wnosić.Przy ustalaniu powyższego uprawnienia sąd będzie brał pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania z lokalu oraz szczególną sytuację materialną i rodzinną.

W ustawie przewidziano jednak krąg osób wobec, których obowiązkowe jest orzeczenie owego prawa (o ile nie mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany). Należą do nich:

kobiety w ciąży.

Istotnym jest, że sąd orzeka mając na uwadze stan faktyczny istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Oznacza to, że jeżeli kobieta zaszła w ciąże już w trakcie procesu to będzie to wzięte pod uwagę i będzie jej przysługiwało uprawnienie do lokalu socjalnego.

małoletni (osoba, która nie ukończyła jeszcze 18 lat),niepełnosprawni, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej lub ubezwłasnowolnieni oraz sprawujący nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą.

Powyższą okoliczność można wykazać za pomocą orzeczenia o niepełnosprawności (dotyczy osób poniżej 16. roku życia) albo orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności (dotyczy osób powyżej 16. roku życia) wydanemu przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności,

obłożnie chorzy,emeryci i renciści spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej,osoby posiadające status bezrobotnego (można to wykazać stosownym zaświadczeniem z urzędu pracy),osoby spełniające przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały (dotyczyć to może np. osób znajdujących się w niedostatku).

Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu.Jeżeli sąd dojdzie do wniosku, że eksmitowana osoba spełnia warunki do otrzymania lokalu socjalnego to wstrzyma wykonanie opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Oznacza to, że do tego czasu osoby te nie mają obowiązku opuszczać mieszkania.

Podstawa prawna:Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93)Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. 2001 nr 71 poz. 733)Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 2005 nr 167 poz. 1398)Orzecznictwo:Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 maja 2014 r., IV SA/Po 1159/13.

]]
Więcej informacji

Prawo budowlane w Polsce

Prawo budowlane – najważniejsza polska ustawa z zakresu projektowania, budowy, nadzoru, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasad działania organów administracji publicznej w tym zakresie.

Ustawa reguluje także sprawy związane z:

  • ochroną środowiska podczas działań związanych z wykonywaniem rozbiórek, wznoszenia nowych obiektów i ich utrzymania
  • miejscem realizacji inwestycji i sposobem uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, a także określeniem rodzajów robót budowlanych i budów niewymagających pozwolenia na budowę
  • oddawania obiektów budowlanych do użytkowania
  • prowadzeniem działalności zawodowej osób związanych z budownictwem (uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, tzw. uprawnienia budowlane) i ich odpowiedzialnością karną i zawodową
  • prawami i obowiązkami uczestników procesu budowlanego
  • postępowaniem w wypadku katastrofy budowlanej.

Pierwszy akt prawny, w którym można dopatrywać się odpowiednika obecnej ustawy Prawo budowlane, powstał 16 lutego 1928 roku. Było to rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o „prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli”. Przepis ten był bardzo obszerny, liczył aż 422 artykuły i jako rozporządzenie wydany został z mocą ustawy (wg przedwojennych uregulowań prawnych zawierał artykuły). Tak duża liczba umieszczonych w nim artykułów absolutnie nie oznacza jednak, że był on bardziej złożony i skomplikowany od obecnych przepisów. Jego objętość wynikała wyłącznie z prostego faktu, że obszar kodyfikacji w nim zawartej był bez porównania szerszy niż w obecnej ustawie Prawo budowlane. Oprócz dzisiejszych kwestii wchodzących w sferę zainteresowania Prawa budowlanego znalazły w nim miejsce liczne zagadnienia z zakresu dzisiejszej ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ochrony przeciwpożarowej, prawa cywilnego, ustawy o drogach publicznych, prawa lokalowego czy wreszcie dzisiejszych przepisów techniczno -budowlanych dla części obiektów budowlanych.

Ostatni przedwojenny tekst jednolity rozporządzenia z 1928 roku ukazał się w Dzienniku Ustaw nr 34 z 17 kwietnia 1939 roku pod pozycją 216.

Dowodem uniwersalności przedwojennego prawa budowlanego może być fakt, że zostało ono zastąpione przez nowe przepisy dopiero po ponad 33 latach, 13 sierpnia 1961 roku, kiedy to jego miejsce zajęła ustawa Prawo budowlane z 31 stycznia 1961 roku, opublikowana w Dzienniku Ustaw nr 7 z 1961 roku pod pozycją 46.

Ówczesna, pierwsza polska powojenna ustawa budowlana, była już znacznie odchudzona, liczyła zaledwie 96 artykułów i przetrwała jako akt obowiązującego prawa przez kolejnych blisko 14 lat, aż do l marca 1975 roku. O jej precyzji i jednoznaczności oraz adekwatności w opisie procesu budowlanego rzeczywistości lat 60-tych może świadczyć fakt, że w okresie wspomnianych 14 lat dokonano zaledwie dwóch niewielkich nowelizacji jej pierwotnego tekstu.

Od l marca 1975 roku weszła wżycie kolejna, nowa ustawa Prawo budowlane. Jej wprowadzenie związane było z przeżywanym w tym okresie znacznym ożywieniem gospodarczym, związanym z chwytliwym hasłem „budowy drugiej Polski”, w sposób szczególnie duży przekładającym się na skalę rozpoczynanych i prowadzonych wówczas inwestycji budowlanych.

Ustawa ta zawierała tylko 71 artykułów, a ważniejsze zmiany to likwidacja funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego (na całe 6 lat, aż do roku 1981, kiedy to w jednej z kolejnych nowelizacji inspektor nadzoru wrócił do tekstu ustawy), zniesienie wymogu zdawania egzaminu przy nabywaniu uprawnień budowlanych, zwanych wówczas „stwierdzeniem posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie”, itd.

Transformacja ustrojowa początku lat 90-tych wymusiła rozpoczęcie prac nad całkiem nowym prawem budowlanym. Liczne rządowe, resortowe i środowiskowe projekty nowej budowlanej ustawy zasadniczej zostały scalone w 1993 roku w jeden rządowy projekt nowej ustawy i ostatecznie w dniu 7 lipca 1994 roku Sejm przyjął nową ustawę Prawo budowlane, z datą jej wejścia w życie określoną na l stycznia 1995 roku.

Formalnie obowiązuje ona do dnia dzisiejszego, z tym, że ilość nowelizacji, jakim podlegał jej tekst w ciągu 17 lat od momentu wprowadzenia powoduje, że już tylko w bardzo małym stopniu obecne jej zapisy przypominają te, z którymi mieliśmy do czynienia na początku roku 1995.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *