Rząd rozpoczął obrady. Zajmie się propozycją wprowadzenia rejestru danych kontaktowych obywateli

&lt![CDATA[

Chodzi o projekt nowelizacji ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw, autorstwa Ministerstwa Cyfryzacji. Projekt zakłada stworzenie rejestru danych kontaktowych (RDK); zgodnie z nim, każdy będzie mógł dobrowolnie przekazywać swoje dane kontaktowe, np. e-mail, numer telefonu w celu ułatwienia załatwienia spraw urzędowych.

„Wdrożenie RDK przyniesie liczne korzyści dla obywateli w postaci ułatwienia i przyspieszenia załatwienia spraw urzędowych oraz pomocy w uniknięciu negatywnych konsekwencji wynikających z niezałatwienia sprawy lub nieterminowego załatwienia sprawy” – czytamy w Ocenie Skutków Regulacji.

Resort tłumaczy, że w kontaktach z administracją, obywatele realizują szereg spraw i obowiązków wymagających przestrzegania terminów i procedur, o których niejednokrotnie nie pamiętają, bądź umykają one ich uwadze. „Nieterminowe załatwienie sprawy urzędowej przez obywateli nierzadko wiąże się dla nich z negatywnymi konsekwencjami, a niwelowanie ich skutków bywa znacznie bardziej czasochłonne i uciążliwe w porównaniu do załatwienia sprawy w terminie. Brakuje obecnie mechanizmów, które ułatwiałyby obywatelowi sprawne i terminowe załatwianie swoich spraw” – wyjaśniono.

Ministrowie omówią też propozycję nowelizacji Prawa pocztowego i telekomunikacyjnego. Zmiany są związane z dostosowaniem polskich przepisów do unijnych.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z 18 kwietnia 2018 r. zobowiązuje państwa członkowskie do wprowadzenia sankcji wobec operatorów świadczących usługi doręczania paczek, którzy nie podporządkują się obowiązkom wynikającym z rozporządzenia. Chodzi o obowiązek okresowego przekazywania krajowemu organowi regulacyjnemu państwa członkowskiego informacji, czyli m.in. cenników opłat za doręczanie przesyłek pocztowych niebędących przesyłkami z korespondencją.

Zgodnie z projektem przygotowanym przez Ministerstwo Infrastruktury, organem, do którego powinny spływać informacje od operatorów był Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Rząd zajmie się też projektem nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Projekt ma wdrożyć do polskiego prawa unijne rozwiązania. Jak podaje KPRM, nowelizacja będzie zmieniała ustawę m.in. w zakresie: otwarcia katalogu podmiotów uprawnionych do wymiany informacji pomiędzy instytucjami; zwolnienia określonych podmiotów z tajemnicy dotyczącej przekazania informacji jednostce analityki finansowej lub innym właściwym organom.

Nowelizacja rozszerzy też katalog podmiotów odpowiedzialnych za wykonanie obowiązków określonych w ustawie, na które również może być nakładana kara pieniężna.

Rząd będzie debatował także nad projektem nowelizacji Prawa farmaceutycznego, wdrażającym unijne przepisy dotyczące zabezpieczeń umieszczanych na opakowaniach produktów leczniczych. Chodzi m.in. o niepowtarzalny identyfikator oraz element uniemożliwiający naruszenie opakowania. Projektowana nowelizacja ustawy określa m.in. nowe zadania oraz kompetencje związane z weryfikacją zabezpieczeń, jakie będą realizowane przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

Ministrowie zajmą się również projektem zmian w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. Zmiany przygotowane przez MRPiPS mają na celu dostosowanie przepisów do nowelizacji ustawy Prawo oświatowe, która wejdzie w życie 1 września 2019 r. i dotyczy szkolnictwa zawodowego.

Projekt nowelizacji rozporządzenia przewiduje dodatkowo zwiększenie o jeden punkt procentowy najniższych stawek wynagrodzenia dla młodocianych pracowników, którzy odbywają przygotowanie zawodowe w formie nauki zawodu. Zdaniem autorów projektu, obecna wysokość stawek wynagrodzenia dla tych osób powoduje trudności zarówno dla pracodawców – z pozyskaniem pracowników, jak i dla absolwentów szkół – ze znalezieniem miejsca zatrudnienia.

Rząd zajmie się także projektem uchwały Rady Ministrów w sprawie ustanowienia programu wieloletniego „Poprawa bezpieczeństwa i warunków pracy”. Jest to V etap programu na lata 2020-2022 i kontynuacja programów z lat 2008-2010 (etap I), 2011-2013 (etap II), 2014-2016 (etap III) i 2017-2019 (etap IV).

Podstawowym zadaniem programu jest zmniejszenie liczby osób zatrudnionych w warunkach niebezpiecznych, szkodliwych i uciążliwych dla zdrowia. Jego celem jest też ograniczenie wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Rada Ministrów ma również wysłuchać informacji o stratach w rolnictwie spowodowanych tegoroczną suszą.

]]
Więcej informacji

Prawo budowlane w Polsce

Prawo budowlane – najważniejsza polska ustawa z zakresu projektowania, budowy, nadzoru, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasad działania organów administracji publicznej w tym zakresie.

Ustawa reguluje także sprawy związane z:

  • ochroną środowiska podczas działań związanych z wykonywaniem rozbiórek, wznoszenia nowych obiektów i ich utrzymania
  • miejscem realizacji inwestycji i sposobem uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, a także określeniem rodzajów robót budowlanych i budów niewymagających pozwolenia na budowę
  • oddawania obiektów budowlanych do użytkowania
  • prowadzeniem działalności zawodowej osób związanych z budownictwem (uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, tzw. uprawnienia budowlane) i ich odpowiedzialnością karną i zawodową
  • prawami i obowiązkami uczestników procesu budowlanego
  • postępowaniem w wypadku katastrofy budowlanej.

Pierwszy akt prawny, w którym można dopatrywać się odpowiednika obecnej ustawy Prawo budowlane, powstał 16 lutego 1928 roku. Było to rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o „prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli”. Przepis ten był bardzo obszerny, liczył aż 422 artykuły i jako rozporządzenie wydany został z mocą ustawy (wg przedwojennych uregulowań prawnych zawierał artykuły). Tak duża liczba umieszczonych w nim artykułów absolutnie nie oznacza jednak, że był on bardziej złożony i skomplikowany od obecnych przepisów. Jego objętość wynikała wyłącznie z prostego faktu, że obszar kodyfikacji w nim zawartej był bez porównania szerszy niż w obecnej ustawie Prawo budowlane. Oprócz dzisiejszych kwestii wchodzących w sferę zainteresowania Prawa budowlanego znalazły w nim miejsce liczne zagadnienia z zakresu dzisiejszej ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ochrony przeciwpożarowej, prawa cywilnego, ustawy o drogach publicznych, prawa lokalowego czy wreszcie dzisiejszych przepisów techniczno -budowlanych dla części obiektów budowlanych.

Ostatni przedwojenny tekst jednolity rozporządzenia z 1928 roku ukazał się w Dzienniku Ustaw nr 34 z 17 kwietnia 1939 roku pod pozycją 216.

Dowodem uniwersalności przedwojennego prawa budowlanego może być fakt, że zostało ono zastąpione przez nowe przepisy dopiero po ponad 33 latach, 13 sierpnia 1961 roku, kiedy to jego miejsce zajęła ustawa Prawo budowlane z 31 stycznia 1961 roku, opublikowana w Dzienniku Ustaw nr 7 z 1961 roku pod pozycją 46.

Ówczesna, pierwsza polska powojenna ustawa budowlana, była już znacznie odchudzona, liczyła zaledwie 96 artykułów i przetrwała jako akt obowiązującego prawa przez kolejnych blisko 14 lat, aż do l marca 1975 roku. O jej precyzji i jednoznaczności oraz adekwatności w opisie procesu budowlanego rzeczywistości lat 60-tych może świadczyć fakt, że w okresie wspomnianych 14 lat dokonano zaledwie dwóch niewielkich nowelizacji jej pierwotnego tekstu.

Od l marca 1975 roku weszła wżycie kolejna, nowa ustawa Prawo budowlane. Jej wprowadzenie związane było z przeżywanym w tym okresie znacznym ożywieniem gospodarczym, związanym z chwytliwym hasłem „budowy drugiej Polski”, w sposób szczególnie duży przekładającym się na skalę rozpoczynanych i prowadzonych wówczas inwestycji budowlanych.

Ustawa ta zawierała tylko 71 artykułów, a ważniejsze zmiany to likwidacja funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego (na całe 6 lat, aż do roku 1981, kiedy to w jednej z kolejnych nowelizacji inspektor nadzoru wrócił do tekstu ustawy), zniesienie wymogu zdawania egzaminu przy nabywaniu uprawnień budowlanych, zwanych wówczas „stwierdzeniem posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie”, itd.

Transformacja ustrojowa początku lat 90-tych wymusiła rozpoczęcie prac nad całkiem nowym prawem budowlanym. Liczne rządowe, resortowe i środowiskowe projekty nowej budowlanej ustawy zasadniczej zostały scalone w 1993 roku w jeden rządowy projekt nowej ustawy i ostatecznie w dniu 7 lipca 1994 roku Sejm przyjął nową ustawę Prawo budowlane, z datą jej wejścia w życie określoną na l stycznia 1995 roku.

Formalnie obowiązuje ona do dnia dzisiejszego, z tym, że ilość nowelizacji, jakim podlegał jej tekst w ciągu 17 lat od momentu wprowadzenia powoduje, że już tylko w bardzo małym stopniu obecne jej zapisy przypominają te, z którymi mieliśmy do czynienia na początku roku 1995.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *