Sejm opublikował listy poparcia dla kandydatów do KRS

&lt![CDATA[

Chodzi o wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 stycznia, w którym uchylił on postanowienie prezesa UODO, wstrzymujące
upublicznienie przez Kancelarię Sejmu podpisów pod listami poparcia
kandydatów do KRS. W piątek po południu WSA opublikował uzasadnienie do
tego orzeczenia.

Udostępnienie list poparcia do KRS, po pojawieniu się uzasadnień WSA, zapowiedziała w środę marszałek Sejmu Elżbieta Witek.

Kancelaria Sejmu poinformowała w piątek, że w związku z wyrokiem WSA
i przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
„odpadła przeszkoda prawna dla udostępnienia informacji publicznej
zawartej w wykazach sędziów, którzy udzielili poparcia kandydatom do
Krajowej Rady Sądownictwa”.

Na stronie Sejmu opublikowano wykaz wszystkich 18 sędziów, którzy kandydowali do KRS, z których Sejm wybrał 15 członków Rady.

Przy jednej z kandydatur – sędziego Macieja Nawackiego (prezesa Sądu
Rejonowego w Olsztynie, wybranego do KRS) – zamieszczone są dwie opinie
prawne Biura Analiz Sejmowych dot. dopuszczalności wycofania poparcia
dla sędziego – kandydata do KRS. Pod listą Nawackiego widnieje 28
podpisów (w tym podpis jego samego), czyli jest spełniony wymóg poparcia
grupy 25 sędziów; w mediach pojawiły się jednak wątpliwości związane z
tym, że czworo sędziów z Sądu Rejonowego w Olsztynie: Anna Pałasz,
Katarzyna Zabuska, Joanna Urlińska i Krzysztof Bieńkowski poinformowało o
wycofaniu udzielonego mu poparcia jeszcze przed wyborem przez Sejm
członków KRS, co by mogło – zdaniem części komentatorów – oznaczać, że
nie miał wymaganego poparcia.

W opinii BAS wskazano m.in., że w ustawie o KRS istnieje luka
prawna; prowadzi to jednak do wniosku, że zgłoszenie sędziego ma
charakter ostateczny, a oświadczenie o wycofania poparcia jest
bezskuteczne.

„Ustawa nie przewiduje możliwości wycofania poparcia sędziego
kandydata na członka KRS. Uwaga ta ma kluczowe znaczenie dla
stwierdzenia, że po formalnym zgłoszeniu danej kandydatury Marszałkowi
Sejmu nie jest możliwe wycofanie jej poparcia – albo też inaczej,
faktyczne wycofanie poparcia kandydata nie wywołuje skutków prawnych” –
napisano w jednej z tych opinii.

W drugiej wskazano zaś, że „jedyny bezdyskusyjny przypadek
dopuszczalności wycofania poparcia w systemie polskiego prawa zachodzi w
ramach instytucji wykonywania inicjatywy ustawodawczej przez posłów”.
„Takie rozwiązanie ma jednak silne zakotwiczenie w przepisach
konstytucji” – dodano i zaznaczono, że „doszukiwanie się jakiejkolwiek
analogii między wycofaniem poparcia dla poselskiego projektu ustawy oraz
dla zgłoszenia sędziego jako kandydata na członka KRS nie znajduje
uzasadnienia”.

Sprawa udostępnienia wykazu sędziów, którzy udzielili poparcia
sędziom-kandydatom do KRS wzbudzała od początku kontrowersje m.in. wśród
części sędziów i wśród polityków. Do Kancelarii Sejmu były składane
wnioski m.in. polityków i organizacji społecznych o udostępnienie
informacji o imionach, nazwiskach i miejscach orzekania sędziów, którzy
poparli zgłoszenia kandydatów do KRS. Szef Kancelarii Sejmu odmawiał
udostępnienia tych danych.

O udostępnienie załączników do zgłoszeń kandydatów na członków KRS
wystąpiła m.in. posłanka KO Kamila Gasiuk-Pihowicz. Gdy Kancelaria Sejmu
odmówiła, posłanka zaskarżyła tę decyzję do WSA. Sprawa ostatecznie
trafiła do NSA, który pod koniec czerwca ub. roku orzekł, że Kancelaria
Sejmu powinna udostępnić wykazy osób popierających kandydatów do KRS.
Listy te jednak nie zostały ujawnione na skutek postanowienia prezesa
UODO z 30 lipca, które zobowiązało Kancelarię Sejmu do powstrzymania się
od upublicznienia tych wykazów. Wskazano, że postanowienie ma charakter
tymczasowy i zakazuje udostępniania danych do czasu wydania przez
prezesa UODO decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

3 lutego CIS ujawniło dane dotyczące poparcia sędziów – kandydatów
do KRS. Podano m.in., że 18 kandydatów do KRS poparło łącznie 364
sędziów.

Wybór przez Sejm 15 sędziów – członków KRS na czteroletnią kadencję
odbył się w marcu 2018 r. zgodnie z nowelizacją ustawy o KRS, która
weszła w życie w połowie stycznia 2018 r. Wcześniej wybierały ich
środowiska sędziowskie. Obecnie podmiotami uprawnionymi do zgłoszenia
propozycji kandydatów do KRS są grupy 25 sędziów i co najmniej dwóch
tysięcy obywateli.

ZOBACZ LISTY POPARCIA >>>

]]
Więcej informacji

Prawo budowlane w Polsce

Prawo budowlane – najważniejsza polska ustawa z zakresu projektowania, budowy, nadzoru, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasad działania organów administracji publicznej w tym zakresie.

Ustawa reguluje także sprawy związane z:

  • ochroną środowiska podczas działań związanych z wykonywaniem rozbiórek, wznoszenia nowych obiektów i ich utrzymania
  • miejscem realizacji inwestycji i sposobem uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, a także określeniem rodzajów robót budowlanych i budów niewymagających pozwolenia na budowę
  • oddawania obiektów budowlanych do użytkowania
  • prowadzeniem działalności zawodowej osób związanych z budownictwem (uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, tzw. uprawnienia budowlane) i ich odpowiedzialnością karną i zawodową
  • prawami i obowiązkami uczestników procesu budowlanego
  • postępowaniem w wypadku katastrofy budowlanej.

Pierwszy akt prawny, w którym można dopatrywać się odpowiednika obecnej ustawy Prawo budowlane, powstał 16 lutego 1928 roku. Było to rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o „prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli”. Przepis ten był bardzo obszerny, liczył aż 422 artykuły i jako rozporządzenie wydany został z mocą ustawy (wg przedwojennych uregulowań prawnych zawierał artykuły). Tak duża liczba umieszczonych w nim artykułów absolutnie nie oznacza jednak, że był on bardziej złożony i skomplikowany od obecnych przepisów. Jego objętość wynikała wyłącznie z prostego faktu, że obszar kodyfikacji w nim zawartej był bez porównania szerszy niż w obecnej ustawie Prawo budowlane. Oprócz dzisiejszych kwestii wchodzących w sferę zainteresowania Prawa budowlanego znalazły w nim miejsce liczne zagadnienia z zakresu dzisiejszej ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ochrony przeciwpożarowej, prawa cywilnego, ustawy o drogach publicznych, prawa lokalowego czy wreszcie dzisiejszych przepisów techniczno -budowlanych dla części obiektów budowlanych.

Ostatni przedwojenny tekst jednolity rozporządzenia z 1928 roku ukazał się w Dzienniku Ustaw nr 34 z 17 kwietnia 1939 roku pod pozycją 216.

Dowodem uniwersalności przedwojennego prawa budowlanego może być fakt, że zostało ono zastąpione przez nowe przepisy dopiero po ponad 33 latach, 13 sierpnia 1961 roku, kiedy to jego miejsce zajęła ustawa Prawo budowlane z 31 stycznia 1961 roku, opublikowana w Dzienniku Ustaw nr 7 z 1961 roku pod pozycją 46.

Ówczesna, pierwsza polska powojenna ustawa budowlana, była już znacznie odchudzona, liczyła zaledwie 96 artykułów i przetrwała jako akt obowiązującego prawa przez kolejnych blisko 14 lat, aż do l marca 1975 roku. O jej precyzji i jednoznaczności oraz adekwatności w opisie procesu budowlanego rzeczywistości lat 60-tych może świadczyć fakt, że w okresie wspomnianych 14 lat dokonano zaledwie dwóch niewielkich nowelizacji jej pierwotnego tekstu.

Od l marca 1975 roku weszła wżycie kolejna, nowa ustawa Prawo budowlane. Jej wprowadzenie związane było z przeżywanym w tym okresie znacznym ożywieniem gospodarczym, związanym z chwytliwym hasłem „budowy drugiej Polski”, w sposób szczególnie duży przekładającym się na skalę rozpoczynanych i prowadzonych wówczas inwestycji budowlanych.

Ustawa ta zawierała tylko 71 artykułów, a ważniejsze zmiany to likwidacja funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego (na całe 6 lat, aż do roku 1981, kiedy to w jednej z kolejnych nowelizacji inspektor nadzoru wrócił do tekstu ustawy), zniesienie wymogu zdawania egzaminu przy nabywaniu uprawnień budowlanych, zwanych wówczas „stwierdzeniem posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie”, itd.

Transformacja ustrojowa początku lat 90-tych wymusiła rozpoczęcie prac nad całkiem nowym prawem budowlanym. Liczne rządowe, resortowe i środowiskowe projekty nowej budowlanej ustawy zasadniczej zostały scalone w 1993 roku w jeden rządowy projekt nowej ustawy i ostatecznie w dniu 7 lipca 1994 roku Sejm przyjął nową ustawę Prawo budowlane, z datą jej wejścia w życie określoną na l stycznia 1995 roku.

Formalnie obowiązuje ona do dnia dzisiejszego, z tym, że ilość nowelizacji, jakim podlegał jej tekst w ciągu 17 lat od momentu wprowadzenia powoduje, że już tylko w bardzo małym stopniu obecne jej zapisy przypominają te, z którymi mieliśmy do czynienia na początku roku 1995.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *