SN oddalił skargę Piotrowskiego na odmowę rejestracji go jako kandydata na senatora

&lt![CDATA[

We wtorek PKW podjęła uchwałę, w której oddaliła skargę na decyzję Okręgowej Komisji Wyborczej w Lublinie z zeszłego tygodnia, która odmówiła rejestracji Piotrowskiego. Z uchwały PKW wynikało, że do rejestracji Piotrowskiego zabrakło 41 prawidłowych podpisów poparcia. Okręgowa Komisja Wyborcza w Lublinie za prawidłowe uznała 1959 podpisów wyborców popierających zgłoszenie kandydata na senatora, a wymaganych jest 2 tys. podpisów.

Piotrowski zapowiedział wtedy odwołanie do SN. Według niego m.in. nie zgadzały się liczby zakwestionowanych podpisów w uchwałach OKW i PKW.

„Sąd Najwyższy w czwartek po godz. 21 rozpoznał skargę wniesioną przez Komitet Wyborczy Wyborców Lista Mirosława Piotrowskiego do Senatu od uchwały PKW z 10 września br. w sprawie odwołania Komitetu Wyborczego od uchwały Okręgowej Komisji Wyborczej w Lublinie. Sąd Najwyższy w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych postanowił skargę oddalić” – powiedział w piątek Krzysztof Michałowski z zespołu prasowego SN.

Piotrowski, związany z Radiem Maryja i Telewizją Trwam, w latach 2004–2019 r. był europosłem. Po raz pierwszy startował z listy Ligi Polskich Rodzin, potem dwukrotnie z list PiS. W wyborach w 2014 r., startując z drugiego miejsca, zdobył 73,4 tys. głosów; wyprzedził „jedynkę” Waldemara Parucha, który uzyskał 43,5 tys. głosów.

Pod koniec zeszłego roku założył partię Ruch Prawdziwa Europa. Tworzyła ona – razem z Prawicą Rzeczypospolitej i Zjednoczeniem Chrześcijańskich Rodzin – Komitet Wyborczy Ruch Prawdziwa Europa – Europa Christi, który miał wziąć udział w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Nie zdołał jednak zebrać wystarczającej liczby podpisów aby zarejestrować listy kandydatów we wszystkich okręgach wyborczych.

W nadchodzących wyborach do Senatu w okręgu 16 (Lublin) zarejestrowani są trzej kandydaci. Kandydatem PiS jest obecny wiceminister pracy rodziny i polityki społecznej Krzysztof Michałkiewicz, kandydatem Koalicji Obywatelskiej – przedsiębiorca, radny sejmiku woj. lubelskiego Jacek Bury. O mandat ubiegać się będzie także przedsiębiorca Wojciech Górski z Komitetu Wyborczego Wyborców Przywrócić Prawo.

]]
Więcej informacji

Prawo budowlane w Polsce

Prawo budowlane – najważniejsza polska ustawa z zakresu projektowania, budowy, nadzoru, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasad działania organów administracji publicznej w tym zakresie.

Ustawa reguluje także sprawy związane z:

  • ochroną środowiska podczas działań związanych z wykonywaniem rozbiórek, wznoszenia nowych obiektów i ich utrzymania
  • miejscem realizacji inwestycji i sposobem uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, a także określeniem rodzajów robót budowlanych i budów niewymagających pozwolenia na budowę
  • oddawania obiektów budowlanych do użytkowania
  • prowadzeniem działalności zawodowej osób związanych z budownictwem (uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, tzw. uprawnienia budowlane) i ich odpowiedzialnością karną i zawodową
  • prawami i obowiązkami uczestników procesu budowlanego
  • postępowaniem w wypadku katastrofy budowlanej.

Pierwszy akt prawny, w którym można dopatrywać się odpowiednika obecnej ustawy Prawo budowlane, powstał 16 lutego 1928 roku. Było to rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o „prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli”. Przepis ten był bardzo obszerny, liczył aż 422 artykuły i jako rozporządzenie wydany został z mocą ustawy (wg przedwojennych uregulowań prawnych zawierał artykuły). Tak duża liczba umieszczonych w nim artykułów absolutnie nie oznacza jednak, że był on bardziej złożony i skomplikowany od obecnych przepisów. Jego objętość wynikała wyłącznie z prostego faktu, że obszar kodyfikacji w nim zawartej był bez porównania szerszy niż w obecnej ustawie Prawo budowlane. Oprócz dzisiejszych kwestii wchodzących w sferę zainteresowania Prawa budowlanego znalazły w nim miejsce liczne zagadnienia z zakresu dzisiejszej ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ochrony przeciwpożarowej, prawa cywilnego, ustawy o drogach publicznych, prawa lokalowego czy wreszcie dzisiejszych przepisów techniczno -budowlanych dla części obiektów budowlanych.

Ostatni przedwojenny tekst jednolity rozporządzenia z 1928 roku ukazał się w Dzienniku Ustaw nr 34 z 17 kwietnia 1939 roku pod pozycją 216.

Dowodem uniwersalności przedwojennego prawa budowlanego może być fakt, że zostało ono zastąpione przez nowe przepisy dopiero po ponad 33 latach, 13 sierpnia 1961 roku, kiedy to jego miejsce zajęła ustawa Prawo budowlane z 31 stycznia 1961 roku, opublikowana w Dzienniku Ustaw nr 7 z 1961 roku pod pozycją 46.

Ówczesna, pierwsza polska powojenna ustawa budowlana, była już znacznie odchudzona, liczyła zaledwie 96 artykułów i przetrwała jako akt obowiązującego prawa przez kolejnych blisko 14 lat, aż do l marca 1975 roku. O jej precyzji i jednoznaczności oraz adekwatności w opisie procesu budowlanego rzeczywistości lat 60-tych może świadczyć fakt, że w okresie wspomnianych 14 lat dokonano zaledwie dwóch niewielkich nowelizacji jej pierwotnego tekstu.

Od l marca 1975 roku weszła wżycie kolejna, nowa ustawa Prawo budowlane. Jej wprowadzenie związane było z przeżywanym w tym okresie znacznym ożywieniem gospodarczym, związanym z chwytliwym hasłem „budowy drugiej Polski”, w sposób szczególnie duży przekładającym się na skalę rozpoczynanych i prowadzonych wówczas inwestycji budowlanych.

Ustawa ta zawierała tylko 71 artykułów, a ważniejsze zmiany to likwidacja funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego (na całe 6 lat, aż do roku 1981, kiedy to w jednej z kolejnych nowelizacji inspektor nadzoru wrócił do tekstu ustawy), zniesienie wymogu zdawania egzaminu przy nabywaniu uprawnień budowlanych, zwanych wówczas „stwierdzeniem posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie”, itd.

Transformacja ustrojowa początku lat 90-tych wymusiła rozpoczęcie prac nad całkiem nowym prawem budowlanym. Liczne rządowe, resortowe i środowiskowe projekty nowej budowlanej ustawy zasadniczej zostały scalone w 1993 roku w jeden rządowy projekt nowej ustawy i ostatecznie w dniu 7 lipca 1994 roku Sejm przyjął nową ustawę Prawo budowlane, z datą jej wejścia w życie określoną na l stycznia 1995 roku.

Formalnie obowiązuje ona do dnia dzisiejszego, z tym, że ilość nowelizacji, jakim podlegał jej tekst w ciągu 17 lat od momentu wprowadzenia powoduje, że już tylko w bardzo małym stopniu obecne jej zapisy przypominają te, z którymi mieliśmy do czynienia na początku roku 1995.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *