Urząd KNF chciał dobrze i ocenił rahimcoiny. A wywołał burzę

&lt![CDATA[

Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) może na wniosek przedsiębiorców chcących prowadzić innowacyjną działalność na rynku finansowym wydawać interpretacje przepisów. Zainteresowani wiedzą o tym od dawna – stanowi o tym bowiem jasno art. 11b ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 298 ze zm.). Szkopuł w tym, że interpretacja taka nie może dotyczyć tego, co większość biznesmenów interesuje najbardziej, czyli tego, czy realizacja ich pomysłu nie narazi ich na odpowiedzialność karną. Niemożność wydania takiej interpretacji wynika wprost z art. 11b ust. 10 pkt 1 ustawy.

Tymczasem 10 września 2019 r. Urząd KNF (UKNF) ocenił pomysł na działalność – znanego w internecie – przedsiębiorcy Rahima Blaka (prowadzącego dość rozległą działalność, m.in. założyciela agencji social media) właśnie przez pryzmat ewentualnego naruszenia przepisów karnych gospodarczych. Przy czym urząd uznał, że działania Rahima Blaka nie wypełniają znamion czynów zakazanych. Tym samym de facto dał zielone światło na prowadzenie tego biznesu, nie widząc w tym nic podejrzanego.

Na czym polega pomysł przedsiębiorcy? W największym skrócie, postanowił on wypuścić token personalny (rahimcoin) mający swoje umocowanie w cywilistycznej umowie pożyczki. Otóż w zamian za przekazanie środków Rahimowi Blakowi, ten zobowiązuje się do ich zwrotu w określonym terminie wraz z dodatkową zapłatą nazwaną dywidendą. Przekazane przedsiębiorcy pieniądze mają być przeznaczane na rozwój jego biznesów. Można więc w uproszczeniu powiedzieć, że inwestorzy stają się udziałowcami w działalności gospodarczej Blaka. Gdy mu się będzie wiodło – oni dobrze zarobią. Gdy jednak mu będzie szło źle, pozostaje trzymać kciuki, by wystarczyło mu pieniędzy na zwrot pożyczek.

„Zamiast stawiać wszystko na jedną firmę, lepiej obstawić cały portfel projektów realizowanych przez jedną osobę na przestrzeni jego całego życia”. „Token RahimCoin jest inwestycją w Rahima Blaka. RahimCoin jest Twoją lokatą kapitału, daje perspektywę wzrostu jego wartości, a także otrzymania dywidend wypłacanych na podstawie Smart Contractu” – czytamy na stronie internetowej pomysłodawcy token rahimcoin.

TO TYLKO FRAGMENT TEKSTU. CAŁOŚĆ PRZECZYTASZ W „TYGODNIKU GAZETY PRAWNEJ” >>>>>

]]
Więcej informacji

Prawo budowlane w Polsce

Prawo budowlane – najważniejsza polska ustawa z zakresu projektowania, budowy, nadzoru, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasad działania organów administracji publicznej w tym zakresie.

Ustawa reguluje także sprawy związane z:

  • ochroną środowiska podczas działań związanych z wykonywaniem rozbiórek, wznoszenia nowych obiektów i ich utrzymania
  • miejscem realizacji inwestycji i sposobem uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, a także określeniem rodzajów robót budowlanych i budów niewymagających pozwolenia na budowę
  • oddawania obiektów budowlanych do użytkowania
  • prowadzeniem działalności zawodowej osób związanych z budownictwem (uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, tzw. uprawnienia budowlane) i ich odpowiedzialnością karną i zawodową
  • prawami i obowiązkami uczestników procesu budowlanego
  • postępowaniem w wypadku katastrofy budowlanej.

Pierwszy akt prawny, w którym można dopatrywać się odpowiednika obecnej ustawy Prawo budowlane, powstał 16 lutego 1928 roku. Było to rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o „prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli”. Przepis ten był bardzo obszerny, liczył aż 422 artykuły i jako rozporządzenie wydany został z mocą ustawy (wg przedwojennych uregulowań prawnych zawierał artykuły). Tak duża liczba umieszczonych w nim artykułów absolutnie nie oznacza jednak, że był on bardziej złożony i skomplikowany od obecnych przepisów. Jego objętość wynikała wyłącznie z prostego faktu, że obszar kodyfikacji w nim zawartej był bez porównania szerszy niż w obecnej ustawie Prawo budowlane. Oprócz dzisiejszych kwestii wchodzących w sferę zainteresowania Prawa budowlanego znalazły w nim miejsce liczne zagadnienia z zakresu dzisiejszej ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ochrony przeciwpożarowej, prawa cywilnego, ustawy o drogach publicznych, prawa lokalowego czy wreszcie dzisiejszych przepisów techniczno -budowlanych dla części obiektów budowlanych.

Ostatni przedwojenny tekst jednolity rozporządzenia z 1928 roku ukazał się w Dzienniku Ustaw nr 34 z 17 kwietnia 1939 roku pod pozycją 216.

Dowodem uniwersalności przedwojennego prawa budowlanego może być fakt, że zostało ono zastąpione przez nowe przepisy dopiero po ponad 33 latach, 13 sierpnia 1961 roku, kiedy to jego miejsce zajęła ustawa Prawo budowlane z 31 stycznia 1961 roku, opublikowana w Dzienniku Ustaw nr 7 z 1961 roku pod pozycją 46.

Ówczesna, pierwsza polska powojenna ustawa budowlana, była już znacznie odchudzona, liczyła zaledwie 96 artykułów i przetrwała jako akt obowiązującego prawa przez kolejnych blisko 14 lat, aż do l marca 1975 roku. O jej precyzji i jednoznaczności oraz adekwatności w opisie procesu budowlanego rzeczywistości lat 60-tych może świadczyć fakt, że w okresie wspomnianych 14 lat dokonano zaledwie dwóch niewielkich nowelizacji jej pierwotnego tekstu.

Od l marca 1975 roku weszła wżycie kolejna, nowa ustawa Prawo budowlane. Jej wprowadzenie związane było z przeżywanym w tym okresie znacznym ożywieniem gospodarczym, związanym z chwytliwym hasłem „budowy drugiej Polski”, w sposób szczególnie duży przekładającym się na skalę rozpoczynanych i prowadzonych wówczas inwestycji budowlanych.

Ustawa ta zawierała tylko 71 artykułów, a ważniejsze zmiany to likwidacja funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego (na całe 6 lat, aż do roku 1981, kiedy to w jednej z kolejnych nowelizacji inspektor nadzoru wrócił do tekstu ustawy), zniesienie wymogu zdawania egzaminu przy nabywaniu uprawnień budowlanych, zwanych wówczas „stwierdzeniem posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie”, itd.

Transformacja ustrojowa początku lat 90-tych wymusiła rozpoczęcie prac nad całkiem nowym prawem budowlanym. Liczne rządowe, resortowe i środowiskowe projekty nowej budowlanej ustawy zasadniczej zostały scalone w 1993 roku w jeden rządowy projekt nowej ustawy i ostatecznie w dniu 7 lipca 1994 roku Sejm przyjął nową ustawę Prawo budowlane, z datą jej wejścia w życie określoną na l stycznia 1995 roku.

Formalnie obowiązuje ona do dnia dzisiejszego, z tym, że ilość nowelizacji, jakim podlegał jej tekst w ciągu 17 lat od momentu wprowadzenia powoduje, że już tylko w bardzo małym stopniu obecne jej zapisy przypominają te, z którymi mieliśmy do czynienia na początku roku 1995.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *